40434aa9

Zelfstandig solliciteren met een Jobcoach

Wed, 10 Sep 2025 14:12:46 GMT

Een jobcoach is zo gek nog niet!

In eerste instantie zag je niets aan haar. Dat was vaak ook het probleem, mensen verwachten te veel van haar omdat ze er zo gewoon en normaal uitzag.

Maar ze was niet zoals iedereen, ze vond het moeilijk om zich te uiten en begreep lang niet altijd wat er van haar verwacht werd. Het liefst was ze alleen in haar eigen vertrouwde huis met haar eigen vertrouwde spulletjes. Of in een baan waar ze precies wist wat ze moest doen. Het liefst plande ze van tevoren wat er elke dag zou gaan gebeuren. Maar als er dan iemand onverwacht aanbelde, stoorde dat haar al. En als het wel van tevoren was afgesproken, dat er bijvoorbeeld om 11.00 uur iemand zou komen, dan was het wel weer lastig als dat niet precies om 11.00 uur gebeurde.

Meestal gebeurde er toch iets anders

Het leven was helemaal niet zo moeilijk maar andere mensen konden het soms zo moeilijk maken door onverwachte dingen te doen of dingen anders te doen dan afgesproken. Daarom vond ze hulp wel prettig, mits goed afgesproken, natuurlijk. Eigenlijk kon ze best veel zelf als het maar op haar geordende manier kon gebeuren. Maar ja, meestal gebeurde er dan net iets anders dan dat zij had afgesproken of als zij had verwacht. Bijvoorbeeld dat ze lang moest wachten bij een afspraak, of dat er geen lepeltje bij de koffie zat, of juist wel als ze dat liever niet wilde. Of dat er iemand anders kwam dan ze hadden afgesproken.

Ze was tenslotte niet gek!

Ze begreep niet waarom mensen altijd zo veranderlijk waren en zo inconsequent. Dat vond ze maar lastig en haar jobcoach begreep dat gelukkig goed. Hij hielp haar om er mee om te gaan. Beter dan de vorige jobcoach. Die wilde alles voor haar doen omdat er altijd wel iets onverwachts gebeurde. Dat was wel lief, maar dat wilde ze liever niet. Ze was tenslotte niet gek! Ze kon het best zelf als ze maar goed voorbereid was en als het dan echt helemaal uit de hand liep kon ze altijd nog wel vragen of haar jobcoach wilde helpen.

Alles was geregeld

Vroeger, met haar oude jobcoach, hoefde ze haast niets te doen maar was ze nogal afhankelijk van wat die voor haar had geregeld. En dat was natuurlijk altijd anders dan dat ze hadden voorgesproken.

Als ze ging solliciteren was alles geregeld en wist ze nauwelijks waar ze naar toe ging. Geen wonder dat het zo vaak mis was gegaan.

Supermens

Dat was nu heel anders. Nu moest ze zelf zoeken naar passende banen, moest ze zelf contact opnemen met die organisaties en zelf een afspraak maken. Haar jobcoach keek wel over haar schouder mee, maar hij bemoeide zich er zo min mogelijk mee. Zo had ze inmiddels al geleerd dat in advertenties voor banen altijd allerlei eisen staan die niet allemaal nodig waren. Dus dat ze niet overal aan hoefde te voldoen. Dat maakte het een stuk eenvoudiger, want als je echt overal aan moet voldoen, moest je wel een soort supermens zijn.

Zelfvertrouwen

En door zelf te bellen, kon ze ook vragen welke eisen echt belangrijk waren en welke iets minder. Dat had ze vroeger nooit gedaan en ging ze altijd met een soort van schuldgevoel naar zo’n gesprek. Schuldgevoel, omdat ze wist dat ze echt niet overal aan kon voldoen en dus toch niet aangenomen zou worden en ieders tijd zat te verdoen. Maar ja, de afspraak was dan al voor haar gemaakt en dus ging ze maar. Nu ze het zelf had geregeld had ze veel meer zelfvertrouwen en bovendien had ze vooraf verteld wat haar beperkingen waren. Dat maakte zo’n gesprek veel prettiger en nuttiger.

Leren zelf doen

Of deze jobcoach haar beter begreep, of dat het kwam door de methodiek die hij gebruikt, ze wist het niet, maar het voelde beter. Die methodiek was Supported Employment, had hij verteld. En dan specifiek de Grondhouding. Mij best, het heeft mij prima geholpen. Door het zelf doen, met een blik over haar schouder, had ze wel weer een baan. Een echte, dus ook betaald natuurlijk.

En dat hij meestal te laat kwam, vond ze ook niet meer zo erg. Ze dacht soms wel eens dat hij het express had gedaan, om haar te leren dat het eigenlijk helemaal niet zo erg is.

Tja, ze vond het nog steeds niet leuk maar ook niet meer zo erg.

Ik werk graag met mensen

Wed, 03 Sep 2025 20:19:34 GMT

Ieder mens is er een!

“Ik wil graag met mensen werken”

Jaarlijks starten er veel jonge mensen met een opleiding in de zorg. Een heel breed begrip, de zorg. Variërend van verpleging tot welzijnswerker en misschien nog wel veel meer.

“Ik werk graag met mensen, daarom wil ik in de zorg werken,” is een vaak gehoord argument. Al weer heel lang geleden gaf een van mijn docenten daarop een simpel antwoord: “Dan word je toch buschauffeur, die werkt ook de hele dag met mensen.”

Heel wat meer dan zorg alleen

Natuurlijk moet je graag met mensen willen werken, maar dat is niet waar het om draait. Er zijn tenslotte maar heel weinig beroepen waar je niet met mensen te maken hebt. Belangrijk is dat je een zogenaamd ‘zorg-gen’ hebt. De wens om mensen te helpen die het nodig hebben. Maar behalve dat specifieke ‘gen’ heb je ook geduld nodig en uithoudingsvermogen, incasseringsvermogen en empathie.

Geduld met eigengereide cliënten/patiënten, uithoudingsvermogen om altijd weer te wachten op allerlei uitslagen van de vele testen die gedaan moeten worden. Incasseringsvermogen om te accepteren dat helaas heel wat mensen niet meer geholpen kunnen worden omdat ze al te ver heen zijn. En zonder empathie, inlevingsvermogen hoef je er al helemaal niet aan te beginnen. Kortom, het vereist nogal wat om de zorg in te gaan.

Weer anders

En dan, als je nog een volgende stap wilt maken richting het helpen van mensen met een blijvende beperking en afstand tot de arbeidsmarkt, moet je weer aan jezelf gaan sleutelen. Dan moet je veel van dat zorg-gen, dat zo belangrijks was, anders inzetten omdat je juist mensen zo zelfstandig mogelijk wilt maken.

Van liefdevolle zorg naar liefdevolle ondersteuning

Veel mensen die van de zorg richting jobcoach gaan, denken dat ze het zorg-gen moeten loslaten. Maar dat is niet zo. Je hebt juist die grote wens om mensen (die het nodig hebben) te helpen, hard nodig. Je moet je echter afvragen hoe je iemand in zo’n positie het beste helpt. Een hulpeloze patiënt in bed heeft liefdevolle zorg nodig. Iemand die door welke beperking dan ook een afstand heeft tot de arbeidsmarkt en toch mee wil doen, heeft liefdevolle ondersteuning nodig. Om het zoveel mogelijk zelf te doen. De zorggedachte is hetzelfde, de uitvoering heel anders.

Wie ben jij?

Sommige mensen zijn geboren voor de helpende zorg. Sommige juist voor de ondersteunende zorg. Beiden categorieën helpen mensen maar elk op andere manier. Er zijn zoveel verschillende mogelijkheden zijn om mensen te helpen en te ondersteunen. Er zijn tenslotte ook zoveel mensen die het nodig hebben. Dus als je een stap wilt maken naar een andere richting in de zorg, bepaal dan eerst wie jij eigenlijk bent.

Met mensen werken

Het is dus prima als jij met mensen wilt werken. Maar met wie? Dat wordt bepaald door wie jij bent. Jouw grondhouding ten aanzien van zorg en ondersteuning bepaalt jouw ideale werk.

Onderzoek

Wij hebben veel ervaring in het omgaan en bepalen van de grondhouding. Maar het is nog nooit wetenschappelijk getoetst. Ben je op dit moment bezig om te bepalen wat je eigenlijk het liefste doet? Wil je weten of jouw zorg-gen meer richting ‘zorgen voor’ gaat of juist richting ‘ondersteunen van’? Meld je dan aan voor ons onderzoek. De hypothese is dat via een gerichte vragenlijst een helderder beeld van jouw voorkeuren ontstaat.

Ik kan nu eenmaal niet tegen verspilling

Wed, 03 Sep 2025 20:13:04 GMT

Verspilling hoeft helemaal niet

“Ik kan nu eenmaal niet tegen verspilling”

Via LinkedIn kom ik in aanraking met Maurits Riton Logtenberg, eigenaar van Macleasy, een duurzame onderneming in MacBook & iMac Reparatie. Het is niet omdat ik een Mac heb dat zijn post op LinkedIn mijn aandacht trekt. Het is een post over een nieuw personeelslid, Rico. Een jongeman die zijn droom wil najagen maar daar geen mogelijkheid voor kreeg. Een jongeman die niet in elke organisatie past, die niet door iedereen wordt begrepen maar die net als u en ik dromen heeft en die graag wil realiseren.

Maurits vond dat nou net het belangrijkste aan Rico. Dat het iemand is met passie voor het vak, voor Apple en voor het weer opknappen van appels met een beurs plekje. “Ontdek eerst wat je passie is, daarna je talenten en dan komt het goed. Dan wordt werken juist plezier.” Dat is wat Maurits zag (en ziet) in Rico. Soms hebben mensen ook een beurs plekje en is het moeilijker om een juiste plaats op de arbeidsmarkt te vinden. Maar een beurs plekje betekent niet dat er geen vakmanschap is, het betekent niet dat er geen kennis is en het betekent zeker niet dat er geen passie zou zijn.

“Zulke mensen hebben juist voorrang bij mij,” zegt Maurits.

We maken een afspraak om mijn oude iMac te reanimeren. Al ruim zeven jaar oud en haperend en soms in ademnood. Een nieuwe kost al snel twee-en-half duizend euro. Nu ben ik voor nog lang geen vijfhonderd rondom geholpen. En terwijl Rico en Xander als twee chirurgen mijn iMac weer nieuw leven inblazen, krijg ik van Maurits niet alleen ruim advies om de prestaties van mijn laptop (MacBook natuurlijk) op renbaan niveau te krijgen, hij vertelt me ook zijn levensverhaal.

Al op zeer jonge leeftijd komt hij van Bangladesh naar Nederlanden wordt hier liefdevol opgevangen, maar het warme nest wordt op zijn achtste alweer opgebroken. Hij leert wat doorzetten is en studeert communicatie. Hij raakt gefascineerd van Apple maar ook van duurzaamheid. Verspilling is niet alleen zonde, het is een belediging van de natuur. We gebruiken en verbruiken al zoveel, laten we het zo beperkt mogelijk houden. Maurits voelt een verbinding met de maatschappij en vindt dat MVO niet alleen een mooie afkorting is maar dat het werkelijk invulling verdient. Het is zijn passie en Macleasy is daar het product van.

Een deel Bangladesh en een deel Nederland, het maakt hem tot een bevlogen man met een missie. Apples en mensen met een beurs plekje krijgen bij hem een extra kans. Zo zijn Rico en Xander blij met hun plekje bij Macleasy. En Maurits is blij met hen.

Je zal maar jobcoach zijn in de buurt van Utrecht, dan weet ik wel een adres voor een luisterend oor.

Dank voor je advies, Maurits. Dank aan Rico en Xander die mijn iMac hebben gered. Ik kan er voorlopig weer mijn verhaaltjes op schrijven.

Blijf leren en werk met passie.

Robbert Boonk

Harry

Wed, 20 Aug 2025 19:35:26 GMT

Toch handig, zo'n jobcoach

Harry

Laatst sprak ik een slimme jongen. Hij was afgestudeerd als werktuigbouwkundige. Hij was weliswaar nog jong, zo rond de dertig, maar toch had hij al best wat mooie ervaring opgedaan. Ik heb geen verstand van zijn vak, maar hij was geestdriftig aan het vertellen van trekkrachten, veerkracht en van de enorme digitalisering in zijn vakgebied. Hij vertelde er zo enthousiast over dat ik langzamerhand begon te begrijpen hoe je zo’n vak kunt gaan studeren. Iets wat ik voorheen alleen maar iets voor Delftse nerds vond, bleek nu een interessant vak waar bovendien zelfs leuke vrouwen in de collegebanken zaten, volgens Harry.

Werkloos?

Harry, laten we hem Harry noemen omwille van de privacy, was werkloos, iets wat ik niet kon geloven. Niet alleen was hij enorm enthousiast over zijn vak, er was toch genoeg werk, zou je zeggen. Werktuigbouwkundigen zijn niet aan te slepen, had ik onlangs nog gehoord. Nederland staat te springen om technici.

Harry had bij een scheepsbouwbedrijf gewerkt, maar die was helaas failliet gegaan door, onder andere de coronacrisis. Schepen waren niet de grootste prioriteit geweest in die twee jaren. Zelfs nu de economie weer prima loopt, zijn jachten niet het eerste waar een ondernemer aan denkt bij investeringen. Harry stond op straat terwijl veel van zijn voormalige collega’s al wel her en der weer aan het werk waren.

Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH)

Natuurlijk waren er allerlei ‘van werk naar werk’ trajecten geweest. De werkgever had daar zelfs een speciaal bureau voor ingeschakeld en ook de bond en het UWV waren er bij betrokken geweest. Zijn voormalig werkgever was een prima baas geweest, die Harry de ruimte had gegeven die hij nodig heeft. Want hij had NAH, vertelde hij mij. Een Niet Aangeboren Hersenletsel. Drie jaar geleden was hij tijdens het sporten heel lelijk, hard op zijn hoofd gevallen. Stevige hoofdpijn en de huisarts constateerde een fikse hersenschudding. Harry deed een tijdlang rustig aan in de hoop dat die vervelende hoofdpijn weg zou gaan. Zelfs een hersenschudding geneest uiteindelijk.

Maar die hoofdpijn ging niet weg en ondertussen had Harry stevige pijnmedicatie. Hij dacht dan ook dat die moeite met concentratie en die vermoeidheid daar vandaan kwam. Ook had hij af en toe last van duizelingen.

Blijvende schade

Via de huisarts toch maar naar de specialist. Die haalde Harry door de medische testmolen en constateerde dat hij blijvende schade had aan de hersenen. Deze definitieve schade zorgde ervoor dat Harry moeite had met lange concentratie en bovendien was hij snel vermoeid. En als hij toch af en toe niet toegaf aan die vermoeidheid, moest hij het de volgende dagen bezuren, want dan was de concentratie helemaal weg. Dat had hij wel door schade en schande moeten leren en ervaren. Inmiddels kende hij zijn grenzen wel.

Net zo goed als ieder ander, alleen anders

Niet alleen was hij door de medische molen gegaan, ook het UWV heeft een aardige molen, waar je doorheen moet bij een WIA-aanvraag. Want Harry zal nooit meer de oude Harry worden, die dagenlang kon doorgaan zonder een centje pijn of problemen. Zijn hersenletsel was blijvend en hij moest ermee leren omgaan. Maar niet alleen Harry moest dat, ook zijn vriendin, zijn ouders, zijn vrienden en kennissen. En niet in de laatste plaats moest ook zijn werkgever ermee omgaan. Zijn voormalige werkgever had dat prima gedaan en had hem dus alle ruimte gegeven die hij nodig had. Zowel uit sociaal bewogenheid en sociaal ondernemen, maar ook gewoon omdat Harry goed was in zijn vak. Daar deed zijn NAH niets aan af. Alleen iets langzamer en soms ging het even helemaal niet.

Kneus

Maar waarom had hij dan nog geen werk? Hij kon toch gewoon werken, alleen in een ander tempo en iets minder uren. Dat klopt, zei hij, maar het bureau dat hen had begeleid naar ander werk, kon niet zo goed overweg met ‘kneusjes’ zoals hij.

“Hou toch op,” ging ik ertegenin. “Als jij jezelf zo gaat zien, bén je ook een kneus. Maar als jij jezelf eens in de spiegel zou zien als jij enthousiast over je vak praat, ben je allesbehalve een kneus, dus hou daar mee op!” Ik werd er haast boos van.

Harry lachte en gaf me gelijk. Hij beloofde me dat hij het weer zou proberen, dat solliciteren. En hij zou gewoon vertellen wat er aan de hand is.

“Heb je een jobcoach,” vroeg ik. “Die kan je er goed bij helpen. Er zijn bovendien meer dan voldoende werkgevers die jou graag in dienst willen nemen, met alles erop en eraan.”

Ja, hij had een jobcoach maar dat vond hij eigenlijk maar niks. Hij moest het toch zelf kunnen, vond hij.

“Onzin, een jobcoach is juist bij uitstek geschikt om je te helpen. Die weten de juiste weg en de juiste manier. Iedere z’n vak, tenslotte.”

Als je het niet ziet, is het er niet

Hij gaf me een hand en zei dat hij er meteen werk van zou maken en moest lachen om zijn eigen grap. Het blijven techneuten, tenslotte.

“Maar eerst ga ik even rusten, zodat ik er morgen samen met de jobcoach aan de gang kan.”

Harry liep weg en je zag niets aan hem. En dat was soms juist het probleem. Mensen geloven of snappen het niet als ze het niet kunnen zien.

Later hoorde ik dat Harry een nieuwe baan had. Niet meer in de scheepsbouw, maar de jobcoach had hem voorgesteld bij een grote fietsenfabrikant. En dat was meteen raak. Die is nu vast heel blij met Harry, want zo enthousiast vind je ze niet vaak. Toch handig, zo’n jobcoach.